Bidden op de fiets

Samenvatting
Hoe vaak kom ik het niet tegen. In gesprekken over stille tijd en het leven met Jezus: het 'bidden op de fiets'. Het lijkt tegenwoordig het summum van geestelijk leven te zijn: het 'bidden op de fiets'. Het 'bidden op de fiets'-geloof is echter eerder een mengeling van menselijke hoogmoed en christelijke lauwheid. Jezus trok zich nachtenlang terug, Paulus bad dag en nacht, maar wij kunnen het af met vijf minuten op de fiets?! Laten we eerlijk zijn. Moet God het daarmee stellen in jouw leven? Met een enkel gebed op de fiets? En als je echt eerlijk durft te zijn: Hoe vaak bid je werkelijk op de fiets? Als Jezus het zo belangrijk vond om zich tijden, dagen, nachten terug te trekken in eenzaamheid tot zijn Vader, hoe kunnen wij dan zeggen dat wij wel zonder kunnen? Wat verlang jij? Leef je vanuit de intimiteit met God, gevuld door Gods Geest - of moet God leven vanuit de gehaastheid van jouw leven waarin voor Hem geen tijd is?

Hoe vaak kom ik het niet tegen? In gesprekken over stille tijd en het leven met Jezus: het 'bidden op de fiets'. Mozes trok zich terug in de tabernakel om van God antwoord en hulp af te smeken, Jezus trok zich terug op een berg of in Gethsemane om tijd in de nabijheid van zijn Vader door te brengen, en wij trekken ons terug op de fiets om, terwijl we hard doorfietsen om niet te laat te komen op college of vergadering, onze hemelse Vader dit beste moment van de dag te wijden. 

Het lijkt tegenwoordig het summum van geestelijk leven te zijn: het 'bidden op de fiets'-geloof. Voor stille tijd is geen tijd, het is een instituut uit vervlogen tijden voor wettische christenen. Nee, neem ons nou: wij zijn moderne christenen die een levende relatie met Christus hebben en midden in het echte leven staan. Wij hebben leren inzien dat je op elk moment van de dag tot God kunt komen, en dat geen gebed te klein is voor Jezus. Of je nou wilt dat de trein nog een minuutje wacht (omdat jij zo hard door trapt om 'm niet te missen); of dat je nou wilt dat de docent op college jou toch maar geen beurt geeft (omdat je toch bijna-altijd-behalve-vandaag je huiswerk maakt).

Het bidden-op-de-fiets-geloof: summum van geestelijk leven? Het is eerder een mengeling van menselijke hoogmoed en christelijke lauwheid. Jezus trok zich nachtenlang terug, Paulus bad dag en nacht, maar wij kunnen het af met vijf minuten op de fiets?! Kom nou! En terwijl we ons zo geestelijk voelen met ons 'bidden op de fiets'-geloof proberen we vooral onze eigen verantwoordelijkheden te ontlopen: je denkt vooral dat jouw zware trap werk de beloning van het behalen van de trein wel verdient. Maar je vergeet te vermelden dat je zelf te lang op bed bent blijven liggen, omdat je gisteren na een feestje echt de behoefte had aan een uurtje hangen voor MTV. Het zou niet in verhouding staan te zakken voor dit vak want je bent over het algemeen een prima gemotiveerde student. Maar feit blijft dat je zelf je college niet hebt voorbereid, omdat je sociale contacten op de MSN vanmiddag al je tijd opslokten.

Natuurlijk, zo slecht is het niet gesteld met jouw geestelijk leven. Jij hebt gewoon een druk leven, waarin eenvoudigweg geen tijd is voor dagelijkse stille tijd. Nee, zondermeer, je kunt je niet eens voorstellen dat God werkelijk van jou een opoffering zou vragen in je dagprogramma. God begrijpt ook wel dat jij het druk hebt. Je hoeft toch geen Jezus-freak te zijn om toch bij Jezus te horen? Jij hebt het geloof juist prima begrepen: God vraagt niets van je, dan Jezus aan te nemen. Temeer, je hebt toch ook nog de bijbelkringen, geeft leiding aan de jeugdvereniging, bent zelfs lid van een christelijke studentenvereniging, gaat zondags naar de kerk en bent nooit te beroerd iets voor de kerk te doen. Het geloof neemt in jouw leven een belangrijke plaats in. - Het christelijk geloof en het christelijke wereldje neemt inderdaad een belangrijke plaats in in je leven. Maar mag ik je vragen: neemt Jezus ook zo'n belangrijke plaats in in je leven?

Laten we eerlijk zijn. Moet God het daarmee stellen in jou leven? Met een enkel gebed op de fiets? En als je echt eerlijk durft te zijn: Hoe vaak bid je werkelijk op de fiets? Je zou eens een turf-lijstje moeten bijhouden. Christenen denken vaak dat ze heel wat consequenter in hun toewijding zijn dan daadwerkelijk het geval is.

En laten we onze o zo gezegende tijd op de fiets eens nader bekijken: Wat zijn de beden die je Hem voorlegt? Je eigen aardse zorgen van alledag? De trein die je nog hoopt de halen? De vergadering waar je tegenop ziet? Wat betreffende het zoeken naar God zelf, naar Zijn Koninkrijk en zijn gerechtigheid. Doe je dat dan ook? Zoeken naar Gods hart, Gods wil voor jouw leven? Is het een tijd van Gods nabijheid opzoeken? Bij Hem verblijven, je door Hem laten voeden? Hoeveel tijd op de fiets besteed je aan voorbeden voor je familie en vrienden, voor de wereld die het zo hard nodig heeft? En neem je op de fiets ook de tijd om naar God te luisteren? Hoe vaak heb je Gods stem gehoord terwijl je op de fiets zat?

Ik zeg niet dat je geen christen bent, ik zeg niet dat je de Geest niet ontvangen hebt. Maar hoe kan Christus gestalte in je krijgen, als jij het contact met Hem beperkt tot wat minuten op de fiets, of andere loze minuten tussendoor waarop je toevallig niets beters te doen hebt? Hecht je je op dat moment zo aan God, dat je hart worstelt om God te leren kennen, slechts in zijn nabijheid wil verkeren, erop rekenende dat al dat andere je bovendien geschonken wordt? Hoe kun je met de Geest vervuld worden door alleen te bidden op de fiest?

Zeg me niet dat je geen tijd hebt. Je hebt van God 24 uur per dag gekregen en 52 weken per jaar en dan beweer jij dat je geen tijd hebt gekregen van God om Hem te dienen? om naar Hem te luisteren? Het 'bidden op de fiets'-geloof is vaak een 'ik kijk liever een uurtje tv'-geloof, het is een ''s ochtends is mijn bed zo lekker warm'-geloof, een 'ik ben gewoon lui'-geloof, 'ik denk het wel beter te weten dan Jezus'-geloof, 'msn contacten hebben prioriteit boven contact met mijn hemelse Vader'-geloof. Zeg me dat je geen tijd hebt, en ik zal je zeggen dat je de verkeerde prioriteiten hebt.

Als Jezus het zo belangrijk vond om zich tijden, dagen, nachten terug te trekken in eenzaamheid tot zijn Vader, hoe kunnen wij dan zeggen dat wij wel zonder kunnen? Hij deed niets anders dan geestelijk onderwijs geven, bezig zijn met dingen van Zijn Vader en toch nam Hij tijd om te bidden. Hoe kunnen wij dan zeggen dat het leiden van een bijbelkring onze stille tijd mag vervangen? Wie zijn wij om het beter te weten dan Jezus? Zijn discipelen vroegen Hem: 'leer ons bidden' en Jezus verwees ze niet naar de fiets, Hij sprak over zoiets als een binnenkamer met een deur.

Er is afzondering nodig van de wereld om ons heen, van ons zelf, om in de nabijheid van God te treden, intiem te zijn met Hem. Daar achter die deur, in ons kamertje, op onze knieen, voor het bed, voor het raam. Stilte om ons te oefenen in het luisteren naar Zijn stem. Dan zal je geloof niet meer bestaan uit het bidden op de fiets, maar zal je niets anders meer doen dan bidden op de fiets. God zal je zo dicht aan Zijn hart brengen, dat je zo vervuld wordt van Zijn Geest, dat je leven er 24 uur per dag van zal overstromen.

Bidden-op-de-fiets is dan als een bemoedigende knipoog, die een vriend aan zijn vriendin geeft, die gespannen en onzeker voor het eerst voor de groep staat om de inleiding op de jeugdvereniging te verzorgen. Het is een knipoog op afstand, geen mogelijkheid tot intimiteit op dat moment. Maar vanuit de liefdevolle relatie die ze samen hebben, is haar vriend haar op dat moment meer nabij dan ooit. Bidden-op-de-fiets is dan als de schouderklop van een vader aan zijn zoon vlak voordat die op school een moeilijk gesprek heeft. Tijd voor een uitgebreid gesprek of bemoedigende woorden is er niet, maar in die hand op de schouder komt de liefde van een levenslange relatie met zijn vader mee.

Bidden-op-de-fiets is dat kleine gebaar waardoor God even met jou contact maakt, en jij met Hem. Dat kleine gebaar waardoor je even terugkeert naar dat moment van intimiteit eerder die morgen. Bidden-op-de-fiets is die handdruk waarin alle betekenisvolle woorden van eerdere gesprekken meeklinken. Bidden-op-de-fiets is dat oogcontact dat je weer even herinnert aan de goede tijd die je samen de afgelopen jaren doorbracht. Bidden-op-de-fiets is de hand die even op je schouder wordt gelegd, waardoor alle kracht die je die morgen van Hem mocht ontvangen op dit moment geactiveerd wordt.

Maar wat nou, als er geen eerder moment van intimiteit was die morgen? Wat nou, als er geen betekenisvolle woorden van eerdere gesprekken zijn om je aan te herinneren? Wat nou als er geen tijden van samenzijn en verbondenheid waren om nu kracht uit te putten...

Wat verlang jij? Prijs je God om de zonnestralen die gebroken door de bladeren van de bomen op het water schijnen, omdat jij je daardoor goed voelt, opgewekt en niet nat beregend op school aankomt, of herken je daarin de grootheid van God die Hij je zelf 's ochtends in het gebed heeft getoond. Leef je vanuit de intimiteit met God, gevuld door Gods Geest - of moet God leven vanuit de gehaastheid van jouw leven waarin voor Hem geen tijd is?

Zorg dat je geen 'bidden-op-de-fiets'-geloof hebt,
maar als je op de fiets zit
niets anders doet dan God bidden,
God loven en danken.