Het geloof 'kriebelt'

Het geloof 'kriebelt'

In september kreeg ik de vraag: Waarom kriebelt het geloof bij jou? Ik kan daar een makkelijk en een iets minder makkelijk antwoord op geven. Ik denk dat het tweede echter is, en meer bij de waarheid komt.

Afgelopen zomer was ik op vakantie in Amerika. Samen met mijn vriend reed ik per huurauto naar de meest paradijselijke gebieden van Amerika, 3 weken lang. Na 2 weken - ja, het kon bijna ook niet missen, ging mijn vriend op zijn knieën. Eindelijk was het dan zover, we waren officieel verloofd. 18 juni gaan we trouwen!

Dezelfde week verliet mijn vader mijn ouderlijk huis. Mijn moeder bleef alleen achter. Hij en mijn moeder gaan niet samen verder. Ze liggen in scheiding. Tegen de tijd dat wij trouwen, zullen ze waarschijnlijk gescheiden zijn. Waarschijnlijk - want zeker is dat ook weer niet, een scheiding is natuurlijk niet 1-2-3 geregeld. Mijn trouwjurk kocht ik vorige maand alleen, zonder mijn moeder. En ik vraag me af: hoe moet dat straks, in juni, als zij nog steeds niet met elkaar in één ruimte kunnen zijn?

Allerlei vragen. Vragen niet alleen voor mij, niet alleen aan mijn ouders, maar vooral aan God: hoe moet ik nu verder? Hoe kan dit? Zal óns huwelijk het wél redden? Wilt U wel dat we trouwen? Hou ik mezelf niet voor de gek? Hoe kan het dat mijn ouders uit elkaar gaan, had U daar niet wat tegen kunnen doen? Hoe kan ik nog bidden voor mijn ouders? Er zijn zoveel leugens, er is zoveel verdriet!

Het kan me soms heel verdrietig maken. Wat er in je leven gebeurt, is niet altijd eenvoudig te verteren. Soms raakt het je keihard en weet je niet meer waar je heen moet en wie je zelf bent. Maar juist dán gaat het geloof kriebelen. Dán lees ik van Jezus, die geboren werd in Bethlehem.

Het spijt me, maar ik kan niet zomaar alle bewijzen die er zijn voor Zijn bestaan, voor Zijn leven en voor alles wat Hij deed, naast me neerleggen. Ik geloof er niet in dat alles maar 'subjectief' is. Mensen zeggen het me keer op keer: 'ach, je ouders scheiden - misschien is het wel beter zo.' Maar waarom? 'Nou, waar twee vechten hebben twee schuld, niet? Het ligt er maar aan hoe je het bekijkt.' - Maar ik geloof er niet. Hoe je er ook naar kijkt, ik zie alleen maar verdriet. Mijn vader is kapot, mijn moeder is kapot. En ik voel alleen maar verdriet. Dan wil ik antwoord.

En dan is het kerst... Jezus wordt geboren en plots schijnt het licht weer in mijn hart. Ik weet niet wannéér alle definieve antwoorden komen. Maar ik weet zeker dat God een antwoord heeft gegeven toen Jezus werd geboren. We zien dat nog niet altijd in de praktijk van ons leven. Maar toen Jezus kwam, begon God met Zijn redding. Alleen omdat Hij werd geboren, kon Hij sterven. Alleen omdat Hij stierf, kon Hij opstaan. Alleen omdat Hij opstond, kon Hij opvaren naar de hemel. Alleen omdat Hij naar de hemel ging, kan Hij terugkomen. En dán zal Hij alle tranen uit onze ogen wissen. Er zal er geen dood, geen rouw en geen verdriet meer zijn.

Daarom kriebelt het geloof bij mij: ik heb antwoorden nodig. En het het enige antwoord dat zinnig is, is Jezus Christus. Ik ben ervan overtuigd dat niet alleen ik Hem nodig heb, maar jij net zo.

In: Jeugdklanken, december 2009